Ziekte van Graves door een te actieve schildklier
Wat is de ziekte van Graves?
De ziekte van Graves is een auto-immuunziekte. Bij een
auto-immuunziekte tasten afweerstoffen in het lichaam de
lichaamseigen cellen aan. Bij de ziekte van Graves gaat het om
specifieke afweerstoffen die de werking van de schildkliercellen
aantasten.
Bij de ziekte van Graves is er meestal sprake van een te hard
werkende schildklier. De schildklier (in de hals) is dan vaak een
beetje vergroot. Voor behandeling van de ziekte van
Graves kunt u terecht bij
Oogziekenhuis Zonnestraal.
Mogelijke blindheid door hoge druk in de
oogkas
Bij de ziekte van Graves zwellen de oogspiertjes en het vet in
de oogkassen, dat de inhoud van de oogkas naar buiten drukt. Dit is
gevaarlijk, omdat door de stijgende druk in de oogkassen de
oogzenuwen beklemd kunnen raken. Als de oogleden heel stevig zijn,
valt de uitpuiling van de ogen wel mee. De druk op de oogzenuw is
hierdoor echter groter. Dit kan blindheid
veroorzaken.
Duur van de ziekte van Graves
De totale ziekteduur kan vele jaren in beslag nemen. De kans dat
daarna de oogziekte nog terugkomt is uitzonderlijk. De
overproductie van antistoffen verdwijnt in 50% van de gevallen na
enkele jaren.
Klachten bij de ziekte van Graves
De ziekte van Graves heeft verschillende symptomen:
- Open gesperde ogen
- Pijnlijke rode, tranende ogen
- Bolle ogen
- Zwelling van de oogleden
- Scheelzien
- Slecht zien
De klachten van de ziekte van Graves zijn:
- Beven
- Hartkloppingen
- Afvallen ondanks veel eten
- Het gauw warm hebben
- Frequente ontlasting of diaree
- Wegblijvende menstruatie
De diagnose van de ziekte van Graves
De oogarts of optometrist stelt de diagnose op basis van de
klinische verschijnselen. Deze verschijnselen veroorzaken meetbare
veranderingen in het bloed. Voor de diagnosestelling wordt er een
bloedonderzoek gedaan.
Soms is een CT-scan van de oogkas nodig.
CT-scans zijn series computergestuurde röntgenfoto's. De CT- scan
laat zien of een of meer oogspieren verdikt zijn en of het
oogkasvet is toegenomen.
Soms maakt de oogarts een echografie om de
dikte van de oogspieren te meten.