Persoonlijk verslag van Ans Berkhout-van Beek, gepensioneerd
patiëntenbegeleider bij Oogziekenhuis Zonnestraal
Staaroperatie en vitrectomie (glasvocht
operatie)
Op 4 mei 2011 meld ik me om 15.00 uur
in Oogziekenhuis Zonnestraal voor een Staaroperatie en een
Vitrectomie-operatie aan het rechteroog.
Na een hartelijke begroeting met oud-collega’s
volgt dan de eerste voorbereiding zoals infuus, aansluiting voor
hartbewaking, bloeddrukmeting, diverse oogdruppels (o.a. voor
vergroting pupil) en veel, heel veel verdoving.
Oogarts Marco Mura komt even kijken of alles
goed verloopt en spreekt me geruststellend toe.
Eenmaal op OK volgt nog de nodige verdoving en
wordt het oog rondom goed schoongemaakt met betadine. Vervolgens
wordt een ooglidspreider aangebracht en dan komt DE PRIK.
Brrrrr……. er is geen pijn maar het idee dat er een
naald in je oog gaat geeft toch wel de nodige spanning!
Staaroperatie
Dokter Mura gaat eerst de oude, troebele lens
verwijderen en binnen de kortste tijd is de nieuwe lens aanbracht.
Voor hem is dat een fluitje van een cent!
Zelf zag ik deze operatie tientallen malen
uitvoeren als ik op een patiënt stond te wachten tijdens mijn
periode als patiëntenbegeleider bij Oogziekenhuis Zonnestraal. Nu
was ik zelf aan de beurt en dan is het toch anders!
Daarna volgt de Vitrectomie. Dat is een
operatie waarbij het glasvocht wordt verwijderd, waarna het oog
wordt gevuld met een luchtbel, die later door het oog zelf weer
wordt vervangen door eigen oogwater. Glasvocht bestaat uit water en
voornamelijk uit eiwit. Dit eiwit is bij mij ophopingen gaan
vormen, zogenaamde floaters, en die belemmerden mijn zicht.
Deze operatie was nieuw voor mij: al had ik
veel vertrouwen in het verloop van alles, toch werd ik wat
gespannen en moest ik mijn ademhaling goed onder controle houden;
ik wilde natuurlijk niet afgaan tegenover alle bekenden.
Gelukkig, de operatie is klaar en ik ga ik bij
de patiëntenbegeleider Frans heerlijk uitpuffen met een lekker
kopje koffie. Hij legt mij nog het een en ander uit en ook mijn
echtgenoot wordt erbij gehaald en bijgepraat.
Dag 1:
Is dus goed verlopen, met een oogverband
verlaat ik het oogziekenhuis met de instructie ‘lekker slapen maar
niet op je rug’. Indien nodig kan ik paracetamol gebruiken.
Dag 2:
Ik meld me op 11.00 uur bij de polikliniek ter
controle, eerst bij de optometrist. Zij haalt het verband eraf en
druppelt met TobraDex en Nevanac; ik zie nog niets. Daarna komt ook
dokter Mura om te bevestigen dat alles goed is verlopen en hij legt
nogmaals uit dat het normaal is dat ik nu nog niets kan zien. Het
is vandaag 5 mei, Bevrijdingsdag, en als ik ’s avonds naar het
Prinsengracht concert luister wordt ik wel wat emotioneel met als
gevolg, tranen… ik zie n.l. nog steeds niks.
Gelukkig spreekt mijn echtgenoot wijze woorden tot me: ‘Geduld, het
komt allemaal goed.’
Dag 3:
Deze week 4 x daags druppelen. Voorzichtig
door een waas zie ik de eerste beelden aan de bovenzijde van het
oog. Er is voordurend een misselijk makende lijn in het oog, zodat
ik het liefst mijn rechteroog dicht hou.
Dag 4:
Zoals iedere avond wordt ook deze avond
vakkundig het oogkapje aangebracht voor de nacht, dat is geen enkel
probleem.
Dag 5:
Het is zondag, ik neem weinig paracetamol in
maar nu toch maar wel, want ik heb wat hoofdpijn. Gelukkig helpt
het al snel. Telkens ga ik iets meer zien; eerst was er een zwarte
tennisbal in mijn gezichtsveld, deze is nu afgezwakt tot een
pingpong bal. We gaan wandelen voor de verandering, maar lekker
voel ik me niet buiten, de wereld is zo groot .
Dag 6:
Elke dag iets meer te zien en het zwarte
rondje is er nog steeds. Probeer samen in een winkel wat inkopen te
doen, is nodig maar niet leuk. Krant lezen gaat ook wel, maar niet
te lang, of alleen met het linkeroog.
Dag 7:
Het druppelen wordt normaal, vanaf morgen 3 x
daags. TV kijken gaat wel, met een zonnebril op is het wat
rustiger.
Dag 8:
Woensdag, de tijd gaat snel, 1 week al
voorbij. Nog maar eens de informatie doorlezen wanneer ik een
“hele” echtgenoot kan zien: ja een tot twee weken??!! Afwachten nog
maar.
Dag 9:
Donderdag, we gaan wat inkopen doen, wat al
veel vlotter gaat. Ik voel me niet meer zo afhankelijk.
Dag 10:
Vrijdag ik voel me wel weer in staat om naar
ons zomerplekje in Epe te gaan voor een paar dagen. In de auto
probeer ik telkens de vergelijking te maken van linker en
rechteroog, met rechts (het geopereerde oog) zie ik nu
duidelijker dan links. De verkeersborden kan ik heel goed zien, en
het kenteken van de voorganger ook. Ondanks dat er nog altijd een
zwarte stip gelijk een euro in beeld is. In Epe aangekomen zie ik
opeens dat het nog maar een 10 cent stuk is. Na het genot van en
kopje thee zie ik nog maar een stip en na een glaasje wijn bij de
avondmaaltijd, zie ik opeens 100 % !!!!!!!!!
Ik ben opgelucht en blij, heel erg blij. Dank
je wel dokter Marco Mura en alle assistenten.
De dagen hierna blijven we druppelen volgens
schema; een klein rood vlekje in het oog zal op den duur wel
wegtrekken.
Eindcontrole bij dokter Marco Mura:
Op donderdag 9 juni 11.00 uur meldde ik mij
aan de balie van de polikliniek in Hilversum.
Na een uitgebreid vooronderzoek bij de
optometrist kwam ik na uiteindelijk bij dr. Marco Mura voor de
laatste controle.
Hij controleerde het oog nogmaals en
informeerde naar mijn ervaringen.
Ik vertelde hem dat ik een heel goed zicht heb, zonder floaters of
flitsen, en dat ik uiterst tevreden ben.
Ook keken we nog even terug op de angstige periode in het begin,
toen ik weinig of niets kon zien maar dat
ik gelukkig de zwarte vlek dagelijks kleiner zag
worden en dat de vlek op de 10e dag helemaal verdwenen
was.
Wel had ik nog een licht gevoel op het oog,
alsof er een vuiltje zat. Dr. Mura adviseerde om een tijdje
kunsttranen te gebruiken en hij gaf me een recept mee. Ik moet
bekennen dat ik deze niet te heb aangeschaft; ik besloot de natuur
haar werk laten doen, met uiteindelijk een prima resultaat!
Ik ben zeer blij met het goede resultaat en dank iedereen die
hieraan meegewerkt heeft!
Ans Berkhout